Hemelvaart, beetje zondagsgevoel

Uitgeslapen op een donderdag voelt nog steeds als gestolen, ook al heet het officieel Hemelvaart. Het regende toen ik wakker werd, scheen toen ik beneden kwam, en regende weer toen ik koffie maakte.

Nooit Geweten aangezet — verhalen over dingen die echt gebeurd zijn maar die niemand meer wist. Het soort podcast dat blijft hangen omdat het waar is, niet ondanks.

Daarna een uur of zo met de Meta Quest 3 op naar het ISS gevlogen. Italië en Kroatië vanaf vierhonderd kilometer hoogte — de Adriatische zee als een gladde plak grafiet ertussen. Je staat in je eigen woonkamer en tegelijk drijf je boven Split, en je weet wel dat het de woonkamer is maar je kunt het niet helemaal voelen. Vroeger zou je dat tegen één persoon vertellen omdat de rest je voor gek verklaarde. Nu vertel je het aan iedereen en niemand kijkt meer op.

Naar de markt toen het weer opbrak. Aardbeien — acht euro voor twee bakjes. Ik kocht er twee. Pas op de terugweg vroeg ik me af wat een bakje eigenlijk is, als meeteenheid. Een bakje is geen kilo. Een bakje is geen liter. Een bakje is gewoon een bakje, en daar moet je het mee doen.

Verderop een kraampje met kunstwerkjes. Geen idee van wie. Een paar foto’s gemaakt — hierboven zie je ze.

Jelle had motorlaarzen liggen, maat 44, te koop. Ze stonden er een beetje hoopvol bij, alsof ze wisten dat ze vandaag wel meegingen met iemand. Wij hebben geen 44.

Patatje gehad. Morgen toch even bij b’tje anders langs — volgens mij de beste patatzaak van Middelburg en misschien wel van heel Zeeland. Een uitspraak die ik niet helemaal kan onderbouwen, maar ook niet ga terugnemen.

De Pijpstraat geeft me altijd een haast Frans gevoel. Iets in de breedte, in de kozijnen, in hoe het licht naar binnen valt — alsof er zo een croissant naar buiten gedragen kan worden zonder dat het raar wordt.

Beetje zondagsgevoel vandaag. Niet erg. Een gestolen donderdag mag zo zijn.